Totes Gebirge Rondtocht

Het Dode Gebergte.

Een naam die klinkt als een waarschuwing, en die heeft hij verdiend. Het Totes Gebirge is het grootste karstplateau van Midden-Europa, meer dan duizend vierkante kilometer kaal kalksteen. Water blijft hier niet liggen. Het sijpelt weg door spleten, verdwijnt in grotten, en laat boven de boomgrens alleen witte steenplaten achter, die de locals „Stoabreda" noemen. Vandaar de naam: bijna geen groen, bijna geen water. Wel stilte, waarin je je eigen hartslag hoort.

En precies daarom ga je hierheen.

Deze rondtocht begint en eindigt in Grünau im Almtal, een officieel Oostenrijks „bergdorp" (Bergsteigerdorf), dus een plek die zich heeft verbonden om de bergen bergen te laten blijven. In drie dagen klim je zo'n 1.800 m en leg je 28 km af. Qua cijfers is het geen marathon. Het is wel veeleisend terrein: karstschraven, kettingen, ladders, exposities. Een vaste tred en een rustig hoofd zijn hier geen aanbeveling, maar een toegangsbewijs.

De eerste dag is de aanloop. Vanuit het dal Almtal loop je naar de Almtaler Haus, een hut van de Alpenverein aan de noordoostrand van het gebergte. Laag, comfortabel, met de Ödseen, bergmeertjes, net onder je voeten. Hier breng je je rugzak en je hoofd op orde. Morgen begint het echte klimmen.

De tweede dag is degene waarvoor je hier komt. De beklimming naar het karstplateau, en dan de Sepp-Huber-Steig, een pad dat plaatselijk met ladders beveiligd is en je optrekt naar het zadel Röllsattel. Daarachter opent zich de Elmsee. Een bergmeer midden in het gesteente, en er direct naast de Pühringer-Hütte, een kleine afgelegen hut op zo'n 1.637 m hoogte. Terras, soep, uitzicht op het water, en 's avonds een stilte die je koude rillingen bezorgt. Romantiek op zijn alpiens: zonder bereik, zonder massa's, alleen jij en het plateau.

De derde dag brengt je naar huis. Overtocht naar de Welser Hütte (1.726 m), die direct onder twee reuzen staat, de Großer Priel (2.515 m), de hoogste top van het hele gebergte, en de Schermberg (2.396 m). Wie een dag extra heeft en stevige kuiten, kan van hieruit de Priel beklimmen; de Welser Hütte is daarvoor de kortste basis. De hut werd gebouwd door de sectie Wels van de Alpenverein, het huidige gebouw is al het vierde in de rij (oudere versies gingen ten onder, één werd in 1934 door een storm weggevaagd) en onderging in 2012 een grote renovatie. Vandaar volgt de afdaling terug naar het groen van het Almtal, waar eindelijk het bos je verwelkomt, en daarmee het water dat het plateau de hele tijd verborg.

Voor wie is dit? Voor ervaren wandelaars die een hooggebergteovertocht willen zonder gletsjertechniek, maar met een flinke portie eenzaamheid. Wie service en kabelbanen zoekt, kan beter elders heen gaan, hier is rauwheid de beloning. Wie karstterrein kan lezen en niet bang is voor een ladder boven een afgrond, krijgt drie dagen die hij niet snel vergeet.

Wanneer vertrekken? Het venster is kort. De Almtaler Haus is meestal geopend vanaf ongeveer mei, de Pühringer-Hütte van juni tot begin oktober, de Welser Hütte alleen van begin juni tot half september. Het reële gezamenlijke venster voor de hele rondtocht loopt dus van half juni tot half september. Daarbuiten hangt er nog sneeuw op het plateau en zijn de hutten gesloten.

Hoe reserveren? Alle drie zijn hutten van de Alpenverein, regel een bed vooraf, telefonisch of via het reserveringssysteem van de betreffende hut. Afgelegen hutten zoals de Pühringer hebben beperkte capaciteit, en erop vertrouwen dat er „wel een plekje zal zijn", is op het karstplateau een slecht idee. Lidmaatschap van de Alpenverein loont hier: een lagere overnachtingsprijs en bij nood ook een verzekering.

Het Dode Gebergte maakt niets makkelijk voor je. Het geeft je geen water, geen schaduw en geen bereik.

Wel geeft het je stilte, waarin je hoort waarom je hier eigenlijk naartoe kwam.